Online pesten vooral door kinderen
Cyberpesten, oftewel online pesten, komt steeds vaker voor. Vooral kinderen gebruiken deze vorm van pesten. Dit kwam naar voren uit onderzoek van communicatiewetenschapper Niels Baas van de Universiteit Twente in juni 2010.

Nieuwe onderzoeksmethode
Baas gebruikte een nieuwe onderzoeksmethode waarbij kinderen van 11 en 12 jaar oud werden beschouwd als experts die de onderzoeker meer over cyberpesten konden leren. Aan het onderzoek deden 28 kinderen mee van 4 basisscholen in Enschede.

Drie conclusies
Uit het onderzoek kwamen 3 duidelijke conclusies:

• Cyberpesters zijn zich vaak niet bewust van de impact van hun daad.
• Slachtoffers zoeken niet snel hulp, vanwege angst voor de gevolgen.
• De term 'cyberpesten' wordt niet gebruikt en begrepen door kinderen.

Cyberpesten vaak plagerijtjes
De helft van de onderzochte kinderen was wel eens online gepest. Bijna alle kinderen waren ooit getuige geweest van een cyberpestincident. Toch ervaren de kinderen het niet altijd als pesten. Als de 'pester' de actie bedoelde als plagerijtje, noemen ze het geen pesten. Hoewel de kinderen wel weten dat een plagerijtje vaak overkomt als pesten, vergeten ze dit vaak als ze zelf dader of slachtoffer zijn.

Slachtoffers durven geen hulp te zoeken
Slachtoffers van cyberpesten praten niet snel met hun ouders of leerkracht over het pesten. De kinderen zijn bang dat ze van hun ouders niets meer mogen doen op het internet. Als ze het aan de leerkracht vertellen, zijn ze bang dat die het onderwerp klassikaal gaat bespreken. Ook schamen de slachtoffers zich soms omdat ze denken dat ze zelf schuldig zijn: "Had ik die stomme foto maar niet op Hyves moeten zetten..."

Term 'cyberpesten' niet bekend
Kinderen gebruiken nooit het woord 'cyberpesten'. Ze weten nauwelijks wat het woord betekent. De term 'online pesten' snappen ze wel. Zelf hebben ze het meer over hacken, schelden, dreigen en iemand belachelijk maken.